AUGUSTINUS · TOME 1 · LIVRE 1

Section 48

Texte latinTraduction française
p. 26
col. b
t1.l01.s48.la.s1Quid verò Alipio Legationis Rauennam suscipiendæ, vbi Imperator morabatur, causa fuerit, Cnon ita liquet : nisi quod vehemens suspicio sit contra Pelagianos in Africa latitantes eum nomine Africanorum Antistitum remedium postulasse.
Quelle fut la raison pour laquelle Alypius entreprit une mission à Ravenne, où résidait l'empereur, ce n'est pas tout à fait clair ; sinon qu'on peut fortement soupçonner qu'il demanda, au nom des évêques africains, un remède contre les pélagiens qui se cachaient en Afrique.
t1.l01.s48.la.s2Inuenimus enim eodem anno quadringentesimo decimo nono, quinto Idus Iunias, Rauennæ Monaxio & Plinta Consulibus ab Imperatoribus Honorio & Theodosio rescriptum datum ad Aurelium Episcopum Carthaginensem, quo post primum edictum, quo Pelagius atque Celestius Roma pulsi fuerant, iterata constitutione sanxerunt, vt si quis eos in quacumque Prouinciarum parte latitare non nesciens aut propellere aut prodere distulisset, præscriptæ pœnæ velut particeps subiaceret.
Nous trouvons en effet, cette même année 419, le 5 des ides de juin, à Ravenne, sous le consulat de Monaxius et de Plinta, un rescrit adressé par les empereurs Honorius et Théodose à Aurélius, évêque de Carthage, par lequel, après le premier édit qui avait chassé de Rome Pélage et Célestius, ils décrétèrent, par une constitution réitérée, que quiconque, sachant qu'ils se cachaient en quelque partie des provinces que ce fût, tarderait à les chasser ou à les dénoncer, serait soumis à la peine prescrite comme leur complice.
t1.l01.s48.la.s3Præcipuè tamen collimabant ad quorundam Episcoporum pertinaciam Dcorrigendam, qui prauas eorum disputationes tacito consensu assererent, vel publica oppugnatione non destruerent.
Mais ils visaient surtout à corriger l'obstination de certains évêques, qui soutenaient par un consentement tacite les disputes perverses de ces hérétiques, ou ne les détruisaient pas en les combattant publiquement.
t1.l01.s48.la.s4Hinc eos per Aurelium Carthaginensem moneri iubent hanc definitionem esse prefixam, vt quicumque damnationi supra memoratorum subscribere impia obstinatione neglexerint, Episcopatus amissione mulctati, interdicta in perpetuum expulsi ciuitatibus communione priuentur.
C'est pourquoi ils ordonnent qu'on les avertisse, par Aurélius de Carthage, que cette décision est arrêtée : quiconque, par une obstination impie, aura négligé de souscrire à la condamnation des hommes susdits sera puni de la perte de l'épiscopat, chassé à perpétuité des cités et privé de la communion qui lui sera interdite.
t1.l01.s48.la.s5Ita Sanctio Imperatoria.
Ainsi s'exprime le décret impérial.
t1.l01.s48.la.s6Quam planè verisimile est ad instantiam Africanorum Antistitum legatione Alipij esse conditam, ab eo denique in Africam fuisse perlatam.
Il est tout à fait vraisemblable qu'il fut rendu à l'instance des évêques africains, par l'ambassade d'Alypius, et qu'il fut enfin porté par lui en Afrique.
t1.l01.s48.la.s7Paruit ei continuò Aurelius, & litteris Episcopos suæ prouinciæ certiores fecit, quæ datæ leguntur Eeodem hoc anno Calendis Augusti.
Aurélius y obéit aussitôt et informa par lettre les évêques de sa province ; cette lettre se lit datée de cette même année, aux calendes d'août.
Notice scientifique du fichier TEI

Cornelius Jansenius, Augustinus, t. I : De hæresi Pelagiana, liber I, section 48

Cornelii Jansenii episcopi Iprensis Augustinus, seu doctrina sancti Augustini de humanæ naturæ sanitate, ægritudine, medicina adversus Pelagianos et Massilienses, Parisiis, sumptibus Michaelis Soly et Matthæi Guillemot, 1641, t. I. Exemplaire numérisé par Google Books (visionneuse : https://www.google.fr/books/edition/Augustinus/5QNJAAAAcAAJ?hl=fr&gbpv=1&kptab=overview ; fichier augustinus_vol1.pdf, 1296 vues ; p. 1 du texte = vue 36 ; décalage vue/page = 35).